<figure> <figcaption>Gerie en Stephanie (Foto's GroenLinks)</figcaption> </figure>

Gerie Ebeltjes

Tweeënhalf jaar geleden kwam ze deze Staten binnen als opvolgster van Melissa van Hoorn. Tweeënhalf jaar. In die tijd is ze getrouwd, oma geworden, en verkozen tot raadslid in Veendam. En na tweeënhalf jaar neemt ze ook weer afscheid. Er zijn mensen die zeggen dat het leven soms snel gaat. Mocht iemand daaraan twijfelen, dan stellen we hem gewoon voor aan Gerie. Zij is het levende bewijs.

Bouwwerk

In februari 2024 hield Gerie haar maidenspeech. Over cultuurbeleid. En ze formuleerde het zo dat ik het sindsdien niet meer ben vergeten: ‘Cultuur is de lijm die ons hele bouwwerk dat “maatschappij” heet, bij elkaar houdt.’

Dat was op zich een mooie zin. Maar bij Gerie kon je er op wachten dat ze het bewijs ging leveren. Ze ging eropuit. Toen de graafmachines klaarstonden om de oude Winkler Prins-school in Veendam te slopen mét de muurschilderingen van Jan van der Zee erin, was zij een van de mensen die zei: dit kan niet. Dit mag niet. Dit is Gronings erfgoed. Sommigen zouden zeggen: 'de lijm die ons hele bouwwerk bij elkaar houdt.'

En het kunstwerk is gered. Via een crowdfunding, een anonieme mecenas, en uiteindelijk een spectaculaire verhuizing dwars door het dak van het nieuwe Kunstcentrum De Ploeg in Wehe-den Hoorn. De ultieme eye-catcher bij de koninklijke opening. Een Ploeg-kunstenaar die via het dak zijn nieuwe thuis binnenkomt: mooier wordt het niet.

Bezige bij

Maar Gerie deed meer. Ze was betrokken bij de totstandkoming van het Nationaal Monument tegen Seksueel Geweld. In Winschoten. Ik was bij de onthulling, afgelopen november. De bronzen beelden van Natasja Bennink, de woorden in klei gekrast door Groningers die hun ervaring deelden. Wat een plek is dat geworden! Wat een moedig initiatief.

En daarnaast: ondermijning. Klimaatadaptatie. De opvang in Ter Apel, waar Gerie niet om de hete brij heen draaide. Vogelgriep bij runderen. Provinciale Staten in hun volle breedte. Maar met een sterk verband: Gerie is te vinden op de plekken waar het schuurt. Waar het ongemakkelijk is. Waar iemand moet zeggen wat gezegd moet worden.

het understatement van het jaar

In je dagelijks leven is Gerie (behalve Statenlid) ICT’er, burn-outcoach, hypnotherapeut, en tegenwoordig ook woonbegeleider bij het COA. De meeste mensen zouden dat niet in één leven kunnen persen. Gerie noemde zichzelf ooit een ‘bezige bij’. Dat is voor mij het understatement van het jaar. Een bezige bij die ook nog permacultuur beoefent, bomen plant, kippen houdt, en dan nog tijd vindt om een fervent Dungeons & Dragons-speler te zijn.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat mijn kennis van Dungeons & Dragons beperkt is. Maar als ik het goed begrijp, kies je aan het begin van het spel een personage met bepaalde eigenschappen: moed, wijsheid, uithoudingsvermogen, strijdlust. En dan ga je op avontuur in onbekend terrein. De gemeenteraad van Veendam, bijvoorbeeld.

Beste Gerie,

Vorige week ben je in Veendam geïnstalleerd als raadslid. Veendam mag in zijn handen knijpen. Ze krijgen er niet alleen een raadslid bij, maar ook iemand die de provincie kent, die de Staten kent, die weet hoe het spel gespeeld wordt, zowel in de Statenzaal als in Dungeons & Dragons! Gerie, heel veel dank voor je inzet in deze Staten. In tweeënhalf jaar heb je een indruk achtergelaten die veel langer meegaat.

Stephanie Bennett

Er zijn twee soorten mensen in de politiek. Er zijn mensen die er een rol spelen. En er zijn mensen die zichzelf zijn. Stephanie is van het tweede soort. Dat is zeldzamer dan je zou denken. Ik was erbij, bijna zeven jaar geleden, toen ze in de Statenzaal haar maidenspeech hield. Over het Nationaal Programma Groningen. Over leefbaarheid en welzijn. Stephanie had een motie bij zich. Maar ze begon met de woorden van een meisje van zes: ‘Ik ben bang dat er in mijn slaap een schoorsteen op mijn hoofd valt.’

Mensen zien

Wie zo begint, die weet waarvoor ze hier zit. Die heeft niet alleen het stuk gelezen, maar ook het kind gezien. Die haalt de realiteit naar binnen. Dat is wat Stephanie typeert. Ze is GZ-psycholoog. Ze kent de verhalen achter de cijfers. Ze weet wat stress doet met een gezin, wat angst doet met een kind, wat onzekerheid doet met een leven. En ze heeft die kennis hier ingebracht als volksvertegenwoordiger die haar handen uit de mouwen steekt.

Zeven jaar. Dat is voor statenleden bovengemiddeld lang. Zeven jaar gaswinning, Nij Begun, het Regioberaad. Het slavernijverleden. Cultuur, woningbouw, inclusie. Voor Stephanie geen losse onderwerpen, maar één rode draad: er zijn mensen die niet gezien worden. En we moeten hen zien. Hun verhalen naar binnen brengen.

Ze zei het ooit zo: ‘Te veel beleid wordt gemaakt voor gezonde, jonge, theoretisch geschoolde mensen. Belangrijk, maar er zijn groepen die te weinig gezien worden.’ Dat is een zin die ik onthoud. Want hij klopt.

Bespelen

Het Regioberaad Nij Begun was een project waar je makkelijk je optimisme kunt verliezen. Ook door de harde manier waarop collega-statenleden met hun vertegenwoordigers omgingen. Maar in de prille oprichtingsfase, toen nog niet duidelijk was wat het moest worden en wat het mocht zijn, was Stephanie er al bij. Ze vertelde in de Statenzaal wat ze er had meegemaakt. Helder, gedecideerd. En ondanks alles optimistisch. En met oog voor de juiste rolverdeling. Dat is een kunst die niet iedereen beheerst: weten waar je eigen rol begint en waar die van een ander ophoudt.

Toen Stephanie op haar zeventiende van de Veluwe naar Groningen kwam om psychologie te studeren, werd ze op slag verliefd op de stad. Tweeëntwintig jaar later is ze nog steeds niet weg te krijgen. Ze vindt eierbal nog steeds niet lekker maar ze houdt wel van Ede Staal. Dat is goed genoeg. Daar kun je mee verder.

Jaloersmakend. En een gemiste kans voor ons

Als Stephanie niet in de Staten zit of in de spreekkamer, dan zit ze achter de piano. Op facebook staan filmpjes (helaas geen recente) van iemand die prachtig piano speelt. Klassiek. Chopin. Haydn. Maar ook Bach, Beethoven en zelfs Einaudi. Jaloersmakend. En een gemiste kans voor ons: want ik geloof niet dat ze ooit voor ons heeft gespeeld hier in het provinciehuis. Maar wie zo kan spelen als Stephanie, wie de betekenis tevoorschijn haalt uit ingewikkelde stukken, wie kan ontroeren, die bespeelt ook de gemeenteraad.

Want dat is waar ze naartoe gaat: de gemeenteraad van Groningen. De andere kant van de Grote Markt. Een gezelschap met gevaarlijk veel gezonde, jonge, theoretisch geschoolde mensen. Maar dichtbij de mensen over wie ze het altijd heeft. Die kinderen, die gezinnen, die buurten. Het is een logische stap. Als ze gevraagd wordt, zegt ze ja. Dat weten we inmiddels.

Beste Stephanie,

Het gaat wel hard in jullie fractie. Eerst Hendri, toen Nadja, nu jij en Gerie. Dat is een boel ervaring die deze zaal verlaat. En uit betrouwbare bron begreep ik dat de hoeveelheid papiertjes en rommel rondom de plekken waar jij een dagje vertoeft (ook hier in de statenzaal) niet heel erg zal worden gemist. Maar jij wel!

Stephanie, heel veel dank voor alles wat je voor deze provincie en voor deze Staten hebt betekend. Je hebt hier stemmen laten klinken die anders ongehoord zouden zijn gebleven. Dat is precies waarvoor deze zaal bedoeld is. We wensen je succes aan de overkant van de Grote Markt.